___Villa H - Bavel
De ontwerpopgave omvat de realisatie van een vrijstaande woning aan de bosrijke dorpsrand van Bavel nabij Breda voor een architect, kunstverzamelaar en zijn gezin van vijf personen. De kavel wordt aan twee zijden omsloten door een bosperceel.
Direct komt in de eerste aanzet voor het ontwerp van het woonhuis de vraag naar boven hoe het programma geïnterpreteerd moet worden. Wordt het een museum of galerie waarin gewoond kan worden of blijft het een traditionele woonopgave met ruimte voor kunst. De liefde voor de kunst; met name de naoorlogse moderne Nederlandse kunstenaars dwingt een sterke positie in het ontwerp af. Een voorkeur voor veel wandoppervlak wordt gevonden in de centrale L-vormige vlakken die de leefruimten omsluiten. De leefruimten zijn maximaal open verbonden om hiermee een open haast museale route mogelijk te maken. Zichtlijnen in de route worden altijd beëindigd met een gesloten wandvlak met ruimte voor een kleiner doek of object.
De leefruimten zelf zijn overwegend georiënteerd op het bos dat het perceel op de hoek omsluit. Hierin ligt ook de motivatie om het grondvlak van de begane grond op te tillen om een directer contact met het bos te krijgen. De stalen puien van de begane grond vormen een kader als omlijsting naar het groen. Dit in tegenstelling tot de meer besloten gevelperforaties -structureel beglaasd - op de verdieping waar de meest private leefruimten zijn gelegen.
Posities van gevelperforaties, de ligging van de vloerniveaus en de behoefte aan een ruim vloeroppervlak bepalen een ogenschijnlijk eenvoudige massaopbouw. Een groter steenformaat in staand verband geeft uitdrukking aan de verschijningsvorm van het woonhuis.
De directe aanwezigheid van het bos is ook de grondslag voor het tuinontwerp. Juist geen afscheiding van het perceel langs de bosrand maar een vanzelfsprekende overgang, waarbij ook de gekozen boomsoorten uit het bos zijn afgeleid. De verhardingen zijn uitgevoerd in de zelfde steen als de gevel tussen doorlopende onderhoudsstroken van betontegels.
Direct komt in de eerste aanzet voor het ontwerp van het woonhuis de vraag naar boven hoe het programma geïnterpreteerd moet worden. Wordt het een museum of galerie waarin gewoond kan worden of blijft het een traditionele woonopgave met ruimte voor kunst. De liefde voor de kunst; met name de naoorlogse moderne Nederlandse kunstenaars dwingt een sterke positie in het ontwerp af. Een voorkeur voor veel wandoppervlak wordt gevonden in de centrale L-vormige vlakken die de leefruimten omsluiten. De leefruimten zijn maximaal open verbonden om hiermee een open haast museale route mogelijk te maken. Zichtlijnen in de route worden altijd beëindigd met een gesloten wandvlak met ruimte voor een kleiner doek of object.
De leefruimten zelf zijn overwegend georiënteerd op het bos dat het perceel op de hoek omsluit. Hierin ligt ook de motivatie om het grondvlak van de begane grond op te tillen om een directer contact met het bos te krijgen. De stalen puien van de begane grond vormen een kader als omlijsting naar het groen. Dit in tegenstelling tot de meer besloten gevelperforaties -structureel beglaasd - op de verdieping waar de meest private leefruimten zijn gelegen.
Posities van gevelperforaties, de ligging van de vloerniveaus en de behoefte aan een ruim vloeroppervlak bepalen een ogenschijnlijk eenvoudige massaopbouw. Een groter steenformaat in staand verband geeft uitdrukking aan de verschijningsvorm van het woonhuis.
De directe aanwezigheid van het bos is ook de grondslag voor het tuinontwerp. Juist geen afscheiding van het perceel langs de bosrand maar een vanzelfsprekende overgang, waarbij ook de gekozen boomsoorten uit het bos zijn afgeleid. De verhardingen zijn uitgevoerd in de zelfde steen als de gevel tussen doorlopende onderhoudsstroken van betontegels.
| Ontwerp: | 2007 |
| Uitvoering: | 2008 - 2009 |
| Programma: | 380 m² woonoppervlak |
| Opdrachtgever: | particulier |
| Buitenruimte: | Juurlink en Geluk Rotterdam |
| Fotografie: | René de Wit |
